مجله خبری تشریفات

با تقویت این جنبه از فطرت انسانی ازآنجاکه بشر موجودی کمال خواه میباشد درپی زیبایی و متصف کردن خویش به زیبایی خلق و زیبایی عقلی و معنوی می رود و سبب ساز رویش وتعالی وی آماده میشود.

5) نه خواهی و خوبی

از سایر هدف ها تربیتی اسلام فکر نه خواهی ونیکی به دیگر افراد میباشد خداون تشریفات ترحیم مشهد بی اسرائیل را در قران گزینه خطاب قرار میدهد و می فرمای:

أَ تَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَکُمْ وَ أَنْتُمْ تَتْلُونَ الْکِتابَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ.[12]

شما که کتاب آسمانى می خوانید به چه شکل عموم را به نیکى دستور میدهید و خودتان را از حافظه مى‏برید چرا بعقل در نمى‏آیید.

اگرچه خطاب به بنی اسرائیل میباشد اما جنبه هدایتی آن کلیه اشخاص کاربر قرآن بویژه مومنین را دربرگیرنده می‌گردد. خدا متعال از عموم می‌خواهد که آغاز خویش متخلق به خلق و یقین پسندیده خواهد شد آن گاه به انتشار این خلق و اعتقادوباور حسنه به دیگر افراد مبادرت نماید.

این فرهنگ و تمدن تربیتی اخلاقی و اعتقادی قرآن و آموزه های فقهی میباشد که بشر را از خودخواهی و انحصار طلبی در تمامی ی شوون و بعد ها معاش به نوع دوستی همگرایی امداد واحسان به دیکران دعوت میکن تا موضوع ی هدایت و خوشبختی و گرانقدر هم برای خویش شخص و هم برای دیگر افراد مهیا گردد و جمعاً رویه خوشبختی را بپیمایند.

فصل دوم : جراحت شناسی تربیت اسلامی

مداقه مشاجره جراحت شناسی در تربیت فقهی

به به عبارتی اندازه که طرح ریزی برای تربیت اساسی میباشد و نرم افزار ریزان در مسائل یاددادن تربیت می بایست انتخاب نمایند که در هدف ها تربیتی ، پیرو ساخت و ساز چه تغیراتی در متر ذکر می‌باشند ، دعوا از جراحت‌شناسی نیز از عنایت شامل است‌. به به عبارتی شکل که در صورتیکه باغبانی ، در ساخت وضعیت مایحتاج برای رویش کالا به آب ، بذر سلامت وکود نیاز داراست در کنار آن ، می‌می بایست آفت‌ها را از گیاه بزداید ، در غیر این شکل تلاشش بی‌سود خواهد بود ، آسیبهای احتمالی در تربیت نیز تلاش‌های مربیان را بی‌نتیجه ها خواهد نمود‌. بدین ترتیب آشنایی جنبه‌های منفی در فعل و انفعالات تربیتی ، معدود التفات‌خیس از آشنایی جنبه‌های مثبت وجود ندارد‌. [13]

آسیبهای تربیت فقاهتی :

اصطلاح زخم شناسی تربیت فقهی در معارف و تربیت اسلامی‌، یکی‌از مهم‌ترین مباحث فلسفه آیین به شمار می‌رود‌. شاید بتوان شهید مطهری (ره) را از پیشکسوتان معاصر و جزء او‌لین عده ای دانست که اصطلاح زخم‌شناسی تربیت فقهی را در حوزه تفکر و اندیشه فقهی وارد نموده ودر اثرها خویش به برسی جوانب متفاوت تحریفات شرعی پرداخت‌. زخم شناسی تربیت شرعی یعنی آشنایی آسیبها و اشکالاتی که براعتقادات و اعتقادوباور فقاهتی و دانایی و معرفت فقهی و یا این که کردار عملی ، در تفکر و کارایی جامعه فقهی وارد می‌گردد و یا این که ممکن میباشد وارد خواهد شد‌. این آسیبها قادر است عامل ها ومنشاء‌های متعدد داشته باشد. آنچه به لحاظ مولف میرسد این میباشد که زخم را در سکو نخستین می بایست در متولیان فرمان آموختن و تربیت فقاهتی کاوش کرد چون آن ها می‌باشند که فرمان تربیت را بر ذمه دارا هستند و متربیان را رویش می‌دهند. درحال حاضر فرقی نمی نماید که‌این مربیان ارگان های خاصیت باشند یا این که اشخاص آنچه اصلی میباشد نقش مهم و انتخاب کننده آموزگار ، مدرس، مامان، بابا، رهبران شرعی تحت عنوان تربیت کننده می باشند که می بایست آیتم اعتنا و برسی و جراحت شناسی قرار گیرند. در مرتبه دوم دیگر کارداران جراحت زا در تربیت فقهی آیتم پژوهش و کنکاش قرار گیرد. با اعتنا به التفات آموزگار و اثر عمیق آن بر متربی ما در‌این فصل آغاز به زخم شناسی مربیان آنگاه به دیگر عامل ها می‌پردازیم.

1) آسیبهایی که متوجه مربیان در تربیت فقاهتی میباشد

1- عدم تربیت فقهی درست خویش آموزگار

امام علی علیه السلام می‌فرماید: مَن نَصَبَ نَفسَهُ لِنَّاسِ اِماماً فَلیَبدَاء بِتَعلیمِ نَفسِهِ قَبلَ تَعلیمِ غَیرِهِ، وَلیَکُن تَادِیبُهُ بِسِیرَتِهِ قَبلَ تَادِبِهِ بِلِسَاِخیرِ؛ وَمُعَلِمُ نَفسِهِ وَ مُوءَدِّبُهَا اءَحَقُّ بِالاءِجلالِ مِن مُعَلِّمِ النَّاسِ وَ مُوءَدِّبِهِم.[14]

هر که خویش را رهبر عموم قرار بخشید، بایستی قبل از آن که به یاد دادن سایر افراد پردازد، خویش را بسازد، و قبل از آن که به گفتار تربیت نماید. با اخلاق یاددادن دهد، چون آن کس که خویش را یاددادن دهد و آرامش نماید سزاوارتر به تعظیم میباشد از آن که دیگری را یاد دادن دهد و متانت بیاموزد.

در شرایطی که آموزگار در نصیب اعتقادات و اخلاقیات تربیت درست نیافته باشد از دو جنبه به متربیان خویش در تربیت جراحت می‌رساند.

1) اولی جراحت از دید اثر گذاری اخلاقی و جابجایی دیدگاه و پندار نادرست اعتقادی به متربیان میباشد. چون خردسالان و نوجوان ها شدیدا پایین اثر آموزگار و استاد می‌باشند و از آنان الگوگیری می نمایند. و در شرایطی که این اعتقادوباور و نگرش خطا یا این که کردار ناصحیح در وجود متربی رسوخ نماید اصلاح آن به مشقت ممکن میباشد.

چون آنچه در فرآیند یاددادن و تربیت به متعلم منتقل می شود فقط دانسته ها و مهارت های معلّم وجود ندارد بلکه آحاد صفات، خلقیات، حالات نفسانی و خوی ظاهری وی نیز به شاگردان انتقال می یابد. ارتباط طلبه با معلّم یک ارتباط باطنی و معنوی میباشد فراگیر و یا این که دانشجو معلّم را شخصیتی متشخص و ممتاز می‌داند که او‌را در بلندمرتبه شدن و به استقلال و آزادی وصال، و به عضویت قانونی جامعه در وارد شدن یاری و استعانت می کند معلّم با روح و جان طلبه و یا این که دانشجو سروکار داراست و به همین جهت بعنوان یک الگوی دوست داستنی و مطاع پذیرفته میگردد . محصل چنانچه چه پیش از این در دور و اطراف خانواده علم ها و داده ها فراوانی را استخراج کرده رفتارهایی را آموخته و به اموری عادت کرده و تا حدودی شخصیت وی صورت گرفته میباشد البته هنوز صورت اثبات به خویش نگرفته و تا حد متعددی نرم و تغییر‌و تحول است.[15]

2) دوم آئین گریزی متربی و عدم اتکا وی به آیین داران که به انگیزه کردار و روش نا شایست آموزگار دربر خورد شکل میگیرد .

2)عدم دانایی ظریف و درست آموزگار از آموزه های فقاهتی

خدا در قرآن کریم ومهربان به مومنان پیشنهاد میکند: وَ ما کانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنْفِرُوا کَافَّةً فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ کُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِیَتَفَقَّهُوا فِی الدِّینِ وَ لِیُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ.[16] لایق وجود ندارد مؤمنان همگى به سوى میدان جهاد کوچ نمایند چرا از هر گروهى از آن ها، طایفه‏اى کوچ نمى‏نماید (و طایفه‏اى در مدینه بماند) تا در آیین و معارف و احکام اسلام آگاهى یابند و به هنگامى که یاران مجاهدشان از میدان بازگشتند احکام و فرمانهاى الهى را به آنان آموختن دهند و از مخالفت آن انذارشان کنند باشد (که‌این اپلیکیشن موجب گردد) که آن‌ها از مخالفت دستور خداوند بپرهیزند و وظایف خود را اجرا دهند .

در‌این آیه توصیه به تفقه در آئین گردیده یعنی ژرفنگری و دانایی یافتن از آیین و آنگاه یاد دادن و یادگرفتن آن به دیگر مومنان که مستقیما وظیفه آموزگار فقهی را در ازای معارف آئین معین می نماید تا متربیان با معارف واقعی و درست آشنا شوند و از خطر گمراهی در پناه باشند.

با تقویت این جنبه از فطرت انسانی ازآنجاکه بشر موجودی کمال خواه میباشد درپی زیبایی و متصف کردن خویش به زیبایی خلق و زیبایی عقلی و معنوی می رود و سبب ساز رویش وتعالی وی آماده میشود.

5) نه خواهی و خوبی

از سایر هدف ها تربیتی اسلام فکر نه خواهی ونیکی به دیگر افراد میباشد خداون تشریفات ترحیم مشهد بی اسرائیل را در قران گزینه خطاب قرار میدهد و می فرمای:

أَ تَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَکُمْ وَ أَنْتُمْ تَتْلُونَ الْکِتابَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ.[12]

شما که کتاب آسمانى می خوانید به چه شکل عموم را به نیکى دستور میدهید و خودتان را از حافظه مى‏برید چرا بعقل در نمى‏آیید.

اگرچه خطاب به بنی اسرائیل میباشد اما جنبه هدایتی آن کلیه اشخاص کاربر قرآن بویژه مومنین را دربرگیرنده می‌گردد. خدا متعال از عموم می‌خواهد که آغاز خویش متخلق به خلق و یقین پسندیده خواهد شد آن گاه به انتشار این خلق و اعتقادوباور حسنه به دیگر افراد مبادرت نماید.

این فرهنگ و تمدن تربیتی اخلاقی و اعتقادی قرآن و آموزه های فقهی میباشد که بشر را از خودخواهی و انحصار طلبی در تمامی ی شوون و بعد ها معاش به نوع دوستی همگرایی امداد واحسان به دیکران دعوت میکن تا موضوع ی هدایت و خوشبختی و گرانقدر هم برای خویش شخص و هم برای دیگر افراد مهیا گردد و جمعاً رویه خوشبختی را بپیمایند.

فصل دوم : جراحت شناسی تربیت اسلامی

مداقه مشاجره جراحت شناسی در تربیت فقهی

به به عبارتی اندازه که طرح ریزی برای تربیت اساسی میباشد و نرم افزار ریزان در مسائل یاددادن تربیت می بایست انتخاب نمایند که در هدف ها تربیتی ، پیرو ساخت و ساز چه تغیراتی در متر ذکر می‌باشند ، دعوا از جراحت‌شناسی نیز از عنایت شامل است‌. به به عبارتی شکل که در صورتیکه باغبانی ، در ساخت وضعیت مایحتاج برای رویش کالا به آب ، بذر سلامت وکود نیاز داراست در کنار آن ، می‌می بایست آفت‌ها را از گیاه بزداید ، در غیر این شکل تلاشش بی‌سود خواهد بود ، آسیبهای احتمالی در تربیت نیز تلاش‌های مربیان را بی‌نتیجه ها خواهد نمود‌. بدین ترتیب آشنایی جنبه‌های منفی در فعل و انفعالات تربیتی ، معدود التفات‌خیس از آشنایی جنبه‌های مثبت وجود ندارد‌. [13]

آسیبهای تربیت فقاهتی :

اصطلاح زخم شناسی تربیت فقهی در معارف و تربیت اسلامی‌، یکی‌از مهم‌ترین مباحث فلسفه آیین به شمار می‌رود‌. شاید بتوان شهید مطهری (ره) را از پیشکسوتان معاصر و جزء او‌لین عده ای دانست که اصطلاح زخم‌شناسی تربیت فقهی را در حوزه تفکر و اندیشه فقهی وارد نموده ودر اثرها خویش به برسی جوانب متفاوت تحریفات شرعی پرداخت‌. زخم شناسی تربیت شرعی یعنی آشنایی آسیبها و اشکالاتی که براعتقادات و اعتقادوباور فقاهتی و دانایی و معرفت فقهی و یا این که کردار عملی ، در تفکر و کارایی جامعه فقهی وارد می‌گردد و یا این که ممکن میباشد وارد خواهد شد‌. این آسیبها قادر است عامل ها ومنشاء‌های متعدد داشته باشد. آنچه به لحاظ مولف میرسد این میباشد که زخم را در سکو نخستین می بایست در متولیان فرمان آموختن و تربیت فقاهتی کاوش کرد چون آن ها می‌باشند که فرمان تربیت را بر ذمه دارا هستند و متربیان را رویش می‌دهند. درحال حاضر فرقی نمی نماید که‌این مربیان ارگان های خاصیت باشند یا این که اشخاص آنچه اصلی میباشد نقش مهم و انتخاب کننده آموزگار ، مدرس، مامان، بابا، رهبران شرعی تحت عنوان تربیت کننده می باشند که می بایست آیتم اعتنا و برسی و جراحت شناسی قرار گیرند. در مرتبه دوم دیگر کارداران جراحت زا در تربیت فقهی آیتم پژوهش و کنکاش قرار گیرد. با اعتنا به التفات آموزگار و اثر عمیق آن بر متربی ما در‌این فصل آغاز به زخم شناسی مربیان آنگاه به دیگر عامل ها می‌پردازیم.

1) آسیبهایی که متوجه مربیان در تربیت فقاهتی میباشد

1- عدم تربیت فقهی درست خویش آموزگار

امام علی علیه السلام می‌فرماید: مَن نَصَبَ نَفسَهُ لِنَّاسِ اِماماً فَلیَبدَاء بِتَعلیمِ نَفسِهِ قَبلَ تَعلیمِ غَیرِهِ، وَلیَکُن تَادِیبُهُ بِسِیرَتِهِ قَبلَ تَادِبِهِ بِلِسَاِخیرِ؛ وَمُعَلِمُ نَفسِهِ وَ مُوءَدِّبُهَا اءَحَقُّ بِالاءِجلالِ مِن مُعَلِّمِ النَّاسِ وَ مُوءَدِّبِهِم.[14]

هر که خویش را رهبر عموم قرار بخشید، بایستی قبل از آن که به یاد دادن سایر افراد پردازد، خویش را بسازد، و قبل از آن که به گفتار تربیت نماید. با اخلاق یاددادن دهد، چون آن کس که خویش را یاددادن دهد و آرامش نماید سزاوارتر به تعظیم میباشد از آن که دیگری را یاد دادن دهد و متانت بیاموزد.

در شرایطی که آموزگار در نصیب اعتقادات و اخلاقیات تربیت درست نیافته باشد از دو جنبه به متربیان خویش در تربیت جراحت می‌رساند.

1) اولی جراحت از دید اثر گذاری اخلاقی و جابجایی دیدگاه و پندار نادرست اعتقادی به متربیان میباشد. چون خردسالان و نوجوان ها شدیدا پایین اثر آموزگار و استاد می‌باشند و از آنان الگوگیری می نمایند. و در شرایطی که این اعتقادوباور و نگرش خطا یا این که کردار ناصحیح در وجود متربی رسوخ نماید اصلاح آن به مشقت ممکن میباشد.

چون آنچه در فرآیند یاددادن و تربیت به متعلم منتقل می شود فقط دانسته ها و مهارت های معلّم وجود ندارد بلکه آحاد صفات، خلقیات، حالات نفسانی و خوی ظاهری وی نیز به شاگردان انتقال می یابد. ارتباط طلبه با معلّم یک ارتباط باطنی و معنوی میباشد فراگیر و یا این که دانشجو معلّم را شخصیتی متشخص و ممتاز می‌داند که او‌را در بلندمرتبه شدن و به استقلال و آزادی وصال، و به عضویت قانونی جامعه در وارد شدن یاری و استعانت می کند معلّم با روح و جان طلبه و یا این که دانشجو سروکار داراست و به همین جهت بعنوان یک الگوی دوست داستنی و مطاع پذیرفته میگردد . محصل چنانچه چه پیش از این در دور و اطراف خانواده علم ها و داده ها فراوانی را استخراج کرده رفتارهایی را آموخته و به اموری عادت کرده و تا حدودی شخصیت وی صورت گرفته میباشد البته هنوز صورت اثبات به خویش نگرفته و تا حد متعددی نرم و تغییر‌و تحول است.[15]

2) دوم آئین گریزی متربی و عدم اتکا وی به آیین داران که به انگیزه کردار و روش نا شایست آموزگار دربر خورد شکل میگیرد .

2)عدم دانایی ظریف و درست آموزگار از آموزه های فقاهتی

خدا در قرآن کریم ومهربان به مومنان پیشنهاد میکند: وَ ما کانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنْفِرُوا کَافَّةً فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ کُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِیَتَفَقَّهُوا فِی الدِّینِ وَ لِیُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ.[16] لایق وجود ندارد مؤمنان همگى به سوى میدان جهاد کوچ نمایند چرا از هر گروهى از آن ها، طایفه‏اى کوچ نمى‏نماید (و طایفه‏اى در مدینه بماند) تا در آیین و معارف و احکام اسلام آگاهى یابند و به هنگامى که یاران مجاهدشان از میدان بازگشتند احکام و فرمانهاى الهى را به آنان آموختن دهند و از مخالفت آن انذارشان کنند باشد (که‌این اپلیکیشن موجب گردد) که آن‌ها از مخالفت دستور خداوند بپرهیزند و وظایف خود را اجرا دهند .

در‌این آیه توصیه به تفقه در آئین گردیده یعنی ژرفنگری و دانایی یافتن از آیین و آنگاه یاد دادن و یادگرفتن آن به دیگر مومنان که مستقیما وظیفه آموزگار فقهی را در ازای معارف آئین معین می نماید تا متربیان با معارف واقعی و درست آشنا شوند و از خطر گمراهی در پناه باشند.