مجله خبری تشریفات

نَمرود بن کَنعان سلطان بابِل در زمان حضرت ابراهیم(ع) میباشد. در قرآن به اسم نمرود تصریح نشده، البته در سوره بقره و انبیاء از او خاطر گردیده‌است. وی بت‌پرست بود و در قلمرو او دین بت‌پرستی اشاعه داشت. ازآنجاکه کاهنان پیش‌گویی کرده بودند فرزندی به اسم ابراهیم به جهان خواهد آمد که با بت‌پرستی نزاع و فرمانروایی نمرود را از در میان خواهد پیروزی، نمرود از هراس تولد ابراهیم امر کشتن هر فرزند پسری که متولد می شد را صادر کرد، البته ابراهیم به طور مخفیانه چشم به جهان گشود.

نمرود به سبب ساز توهین ابراهیم(ع) به بت‌های عموم و شکستن آن ها او‌را محاکمه و با او مناظره کرد. بعد از آنکه در مناظره با او ناکامی خورد او‌را به حریق انداخت؛ البته بعداز آنکه از تندرست‌بودن ابراهیم(ع) آگاه شد او‌را آزاد کرد و برای معبود قربانی کرد، ولی حاضر نشد به وی ایمان بیاورد.

بنابر بعضی منابع، فرمانروا بابل برای کشف کردن پروردگار و مبارزه با او، توسط عقاب‌ها به افق رفت و نا آرزو فرود آمد. به امر وی برجی ساخته شد که طول آن به عرش می سید. این سازه به ساختمان بلند بابل دارای اسم و رسم میباشد. نمرود در غایت با پشه‌ای که به امر پروردگار وارد سرش گردیده بود و مغز او‌را میخورد، به نابودی رسید.

معاش‌طومار
نمرود بن کنعان بن کوش بن سام بن نوح، فرمان روا بابِل در زمانه حضرت ابراهیم(ع) بوده میباشد. برخی نمرود را نوه حام فرزند دیگر نوح دانسته‌اند. نمرود پسر عموی آزر، عموی ابراهیم، بود.[۱] ایرانیان به نمرود کنیه فریدون دادند.[۲] در برخی منابع از او با کنیه فرعون ابراهیم خاطر گردیده است.[۳] اسم نمرود در کنار بُخْتُ النَّصر تحت عنوان فقط پادشاهان مشرک که در سراسر زمین فرمانروایی کرده‌اند آمده تشریفات ترحیم مشهد میباشد.[۴]

درباره زمان پادشاهی نمرود گزارش‌های متفاوتی مذکور میباشد که بیشترین آن ۴۰۰ سال[۵] و بعد از آن ۲۷۰، ۷۰[۶] و ۶۹ سال نام برده میباشد.[۷]

قتل نوزادان پسر
یکی اقداماتی که در عصر پادشاهی نمرود رخداد کشتن نوزادان بود. بعد از آنکه منجمان و کاهنان مبتنی بر محاسبات خویش پیشگویی کردند در وقتی خاص پسری به اسم ابراهیم در موردِل متولد گردد که با بت‌پرستی جنگ می‌نماید و فرمانروایی نمرود را سرنگون خواهد کرد،[۸] نمرود دستورداد تک تک زنان حامله را گردآوری نمایند و درصورتی که که نوزاد آنها پسر بود آن ها را بکشند.[۹] بر طبق بعضی گزارش‌ها نمرود در زمان چهل سال هفت هزار نوپا را از خوف اینکه شاید یکی‌از آن ها ابراهیم باشد کشت.[۱۰]

حضرت ابراهیم به شکلی مخفیانه متولد شد. وقتی که مامان ابراهیم، درد وضع حمل گرفت مخفیانه از شهر بیرون شد و در باطن غاری وضع حمل کرد و بعداز پوشاندن درب غار به شهر رجوع. وی هر روز برای تفحص به فرزند خویش مخفیانه به غار میرفت.[۱۱]

در گزارش‌های دیگر درباره به دنیا آمدن ابراهیم آمده میباشد: نمرود برای در دست گرفتن زاد و ولد به همپا خویش کلیه مردان را از شهر بیرون کرد و زنان را پایین لحاظ گرفت. روزی نمرود به وزیر آیتم اتکا خویش آزر کاری را سپرد که بایستی به باطن شهر می‌آمد و به وی یادآور شد در طی حضورش در شهر به زن خویش مجاورت نشود. ولی آزر بعد از ورود به شهر به زن خویش مجاورت شد و بعداز آن زن خویش را به غاری به دور از شهر پیروزی و خوراک و اسباب مایحتاج اورا مهیا کرد. بعداز آنکه نمرود مطمئن شد کاهنان در محاسبات خویش غلط کردند و به یار و همدم مردان به راءس پادشاهی خویش رجوع و برگشت، ابراهیم در غار چشم به جهان گشود.[۱۲] اما این گزارش بر مبنای این میباشد که آزر،‌ بابا حضرت ابراهیم بوده میباشد.

مخالفت با یکتاپرستی
نمرود که بت‌پرستی را در قلمرو فرمانروایی خویش ترویج داده بود با دعوت ابراهیم(ع) به یکتاپرستی مخالفت کرد. در محل فرمانروایی نمرود بت‌های طلایی و گران‌قیمت وجود داشت. وی خلال باور به بت‌ها خویش ادعای خدایی و مالکیت زمین می کرد. حضرت ابراهیم با طرز‌های گوناگون عموم را به توحید و پرستش خدای یکتا دعوت می کرد.[مستلزم منبع]

نقل شده نمرود اولیه کسی بود که با گردنکشی در روی زمین ادعای ربوبیت کرد.[۱۳]

مجادله نمرود با ابراهیم
بعد از آنکه حضرت ابراهیم(ع) بدور از دیده عموم بت‌ها را باخت اورا نزد نمرود بردند. ابراهیم(ع) برای ثابت خدای یگانه و رد ادعای ربوبیت نمرود با او مناظره کرد. این مناظره در حضور عموم برگزار شد. در آیه ۲۵۸ سوره بقره به مناظره حضرت ابراهیم و نمرود اشاره گردیده‌است.[۱۴] در‌این مناظره ابراهیم(ع) اظهار‌کرد خدای اینجانب می‌می راند و زنده می‌نماید. نمرود نیز به وی جواب اعطا کرد اینجانب هم می‌می رانم و زنده می کنم. نمرود برای آنکه ادعای خویش را در حضور عموم اثبات نماید دو زندانی را احضار کرد امر کرد یک کدام از را بکشند و دیگری را آزاد نمایند. بعد از آن حضرت ابراهیم اعلام‌کرد خدای اینجانب خورشید را از مشرق خارج میاورد تو از مغرب خارج بیاور. نمرود در جواب بدین درخواست ابراهیم عاجز ماند. قرآن درباره برخورد نمرود از تعبیروتفسیر مبهوت شدن کافر (نمرود) به کار گیری نموده است.[۱۵]

مفسران پاسخ در آغاز نمرود را نوعی مغالطه دانسته‌اند که نمرود با به کارگیری از آن درصدد فریب عموم بود. ولی ابراهیم(ع) برای بی‌تأثیر کردن کارشکنی نمرود و رد ادعای وی درخواست دوم را مطرح کرد.[۱۶]

نَمرود بن کَنعان سلطان بابِل در زمان حضرت ابراهیم(ع) میباشد. در قرآن به اسم نمرود تصریح نشده، البته در سوره بقره و انبیاء از او خاطر گردیده‌است. وی بت‌پرست بود و در قلمرو او دین بت‌پرستی اشاعه داشت. ازآنجاکه کاهنان پیش‌گویی کرده بودند فرزندی به اسم ابراهیم به جهان خواهد آمد که با بت‌پرستی نزاع و فرمانروایی نمرود را از در میان خواهد پیروزی، نمرود از هراس تولد ابراهیم امر کشتن هر فرزند پسری که متولد می شد را صادر کرد، البته ابراهیم به طور مخفیانه چشم به جهان گشود.

نمرود به سبب ساز توهین ابراهیم(ع) به بت‌های عموم و شکستن آن ها او‌را محاکمه و با او مناظره کرد. بعد از آنکه در مناظره با او ناکامی خورد او‌را به حریق انداخت؛ البته بعداز آنکه از تندرست‌بودن ابراهیم(ع) آگاه شد او‌را آزاد کرد و برای معبود قربانی کرد، ولی حاضر نشد به وی ایمان بیاورد.

بنابر بعضی منابع، فرمانروا بابل برای کشف کردن پروردگار و مبارزه با او، توسط عقاب‌ها به افق رفت و نا آرزو فرود آمد. به امر وی برجی ساخته شد که طول آن به عرش می سید. این سازه به ساختمان بلند بابل دارای اسم و رسم میباشد. نمرود در غایت با پشه‌ای که به امر پروردگار وارد سرش گردیده بود و مغز او‌را میخورد، به نابودی رسید.

معاش‌طومار
نمرود بن کنعان بن کوش بن سام بن نوح، فرمان روا بابِل در زمانه حضرت ابراهیم(ع) بوده میباشد. برخی نمرود را نوه حام فرزند دیگر نوح دانسته‌اند. نمرود پسر عموی آزر، عموی ابراهیم، بود.[۱] ایرانیان به نمرود کنیه فریدون دادند.[۲] در برخی منابع از او با کنیه فرعون ابراهیم خاطر گردیده است.[۳] اسم نمرود در کنار بُخْتُ النَّصر تحت عنوان فقط پادشاهان مشرک که در سراسر زمین فرمانروایی کرده‌اند آمده تشریفات ترحیم مشهد میباشد.[۴]

درباره زمان پادشاهی نمرود گزارش‌های متفاوتی مذکور میباشد که بیشترین آن ۴۰۰ سال[۵] و بعد از آن ۲۷۰، ۷۰[۶] و ۶۹ سال نام برده میباشد.[۷]

قتل نوزادان پسر
یکی اقداماتی که در عصر پادشاهی نمرود رخداد کشتن نوزادان بود. بعد از آنکه منجمان و کاهنان مبتنی بر محاسبات خویش پیشگویی کردند در وقتی خاص پسری به اسم ابراهیم در موردِل متولد گردد که با بت‌پرستی جنگ می‌نماید و فرمانروایی نمرود را سرنگون خواهد کرد،[۸] نمرود دستورداد تک تک زنان حامله را گردآوری نمایند و درصورتی که که نوزاد آنها پسر بود آن ها را بکشند.[۹] بر طبق بعضی گزارش‌ها نمرود در زمان چهل سال هفت هزار نوپا را از خوف اینکه شاید یکی‌از آن ها ابراهیم باشد کشت.[۱۰]

حضرت ابراهیم به شکلی مخفیانه متولد شد. وقتی که مامان ابراهیم، درد وضع حمل گرفت مخفیانه از شهر بیرون شد و در باطن غاری وضع حمل کرد و بعداز پوشاندن درب غار به شهر رجوع. وی هر روز برای تفحص به فرزند خویش مخفیانه به غار میرفت.[۱۱]

در گزارش‌های دیگر درباره به دنیا آمدن ابراهیم آمده میباشد: نمرود برای در دست گرفتن زاد و ولد به همپا خویش کلیه مردان را از شهر بیرون کرد و زنان را پایین لحاظ گرفت. روزی نمرود به وزیر آیتم اتکا خویش آزر کاری را سپرد که بایستی به باطن شهر می‌آمد و به وی یادآور شد در طی حضورش در شهر به زن خویش مجاورت نشود. ولی آزر بعد از ورود به شهر به زن خویش مجاورت شد و بعداز آن زن خویش را به غاری به دور از شهر پیروزی و خوراک و اسباب مایحتاج اورا مهیا کرد. بعداز آنکه نمرود مطمئن شد کاهنان در محاسبات خویش غلط کردند و به یار و همدم مردان به راءس پادشاهی خویش رجوع و برگشت، ابراهیم در غار چشم به جهان گشود.[۱۲] اما این گزارش بر مبنای این میباشد که آزر،‌ بابا حضرت ابراهیم بوده میباشد.

مخالفت با یکتاپرستی
نمرود که بت‌پرستی را در قلمرو فرمانروایی خویش ترویج داده بود با دعوت ابراهیم(ع) به یکتاپرستی مخالفت کرد. در محل فرمانروایی نمرود بت‌های طلایی و گران‌قیمت وجود داشت. وی خلال باور به بت‌ها خویش ادعای خدایی و مالکیت زمین می کرد. حضرت ابراهیم با طرز‌های گوناگون عموم را به توحید و پرستش خدای یکتا دعوت می کرد.[مستلزم منبع]

نقل شده نمرود اولیه کسی بود که با گردنکشی در روی زمین ادعای ربوبیت کرد.[۱۳]

مجادله نمرود با ابراهیم
بعد از آنکه حضرت ابراهیم(ع) بدور از دیده عموم بت‌ها را باخت اورا نزد نمرود بردند. ابراهیم(ع) برای ثابت خدای یگانه و رد ادعای ربوبیت نمرود با او مناظره کرد. این مناظره در حضور عموم برگزار شد. در آیه ۲۵۸ سوره بقره به مناظره حضرت ابراهیم و نمرود اشاره گردیده‌است.[۱۴] در‌این مناظره ابراهیم(ع) اظهار‌کرد خدای اینجانب می‌می راند و زنده می‌نماید. نمرود نیز به وی جواب اعطا کرد اینجانب هم می‌می رانم و زنده می کنم. نمرود برای آنکه ادعای خویش را در حضور عموم اثبات نماید دو زندانی را احضار کرد امر کرد یک کدام از را بکشند و دیگری را آزاد نمایند. بعد از آن حضرت ابراهیم اعلام‌کرد خدای اینجانب خورشید را از مشرق خارج میاورد تو از مغرب خارج بیاور. نمرود در جواب بدین درخواست ابراهیم عاجز ماند. قرآن درباره برخورد نمرود از تعبیروتفسیر مبهوت شدن کافر (نمرود) به کار گیری نموده است.[۱۵]

مفسران پاسخ در آغاز نمرود را نوعی مغالطه دانسته‌اند که نمرود با به کارگیری از آن درصدد فریب عموم بود. ولی ابراهیم(ع) برای بی‌تأثیر کردن کارشکنی نمرود و رد ادعای وی درخواست دوم را مطرح کرد.[۱۶]