بهائیت فرقهای مذهبی منشعب از آئین بابیه میباشد که در قرن سیزدهم قمری به وسیله میرزا حسینعلی نوری دارای اسم و رسم به بهاءالله به وجود آمد. میرزا حسینعلی از رهروان سید علیمحمد باب بود که بعداز درگذشت باب، فرقه بهائیت را شالودهگذاری کرد. بعداز بهاءالله، پسرش عباس افندی دارای اسم و رسم به عبدالبهاء و آنگاه شوقی افندی، نوه دختری عبدالبهاء رهبریِ بهائیت را بهذمه گرفتند. بعداز شوقی، در جانشینی وی اختلاف شد و بهائیان به دستههای مختلفی همانند بهائیان بیتالعدلی و بهائیان ارتدوکسی تقسیم شدند. امروزه رهبری بهائیان در اختیار بیتالعدل اعظم تشریفات ترحیم مشهد میباشد.
بهائیان، بهاءالله را نبی و بهائیت را آیین جدیدی میدانند که آیین اسلام را نَسخ نموده است. بهاءالله بر این یقین میباشد که قیامت مسلمانها با داخل شدن باب برپا گردیده و با مرگ وی نقطه نهایی یافته میباشد. همینطور قیامت با بیان با ظهور بهاءالله برپا و با مرگش به نقطه پايان می رسد. بهائیان مناسکی مانند نماز، روزه، حج و حدود را با کیفیتی مختلف از مسلمان ها به جا می آورند.
بیتالعدل مهم ترین راس بهائیان و مرجع کلیه کارها آن ها میباشد. این راءس در کوه کَحافظه موقتِل در حیفا واقع گردیده و اعضای آن را محافل ملی، گزینش مینمایند که رابط جامعه بهائی هر مرزوبوم با بیتالعدلاند. منزل علیمحمد باب در شیراز، منزل بهاءالله در بغداد، گلشن رضوان (محل ادعای مظهریت بهاءالله)، رده اعلیٰ (بقعه باب در کوه کرمل) و نوحه مبارکه (بقعه حسینعلی نوری در عکّا) از اماکن مقدس بهائیان به شمار میروند. همینطور عید باستانی و سالروز درگذشت و به دنیاآمدن باب و بهاءالله از اعیاد بهائیان میباشد.
اثر ها بهاءالله مانند کتابهای اَقدس، ایقان، عبارات مکنونه و الواح، اثر ها عبدالبهاء و شوقی افندی و کتابهای الفرائد و گنجینه حدود و احکام از کتابهای مقدس بهائیتاند.
به اطمینان مسلمانها، بهائیت فرقهای ضاله و فارغ اسلام میباشد. مراجع تاسی شیعه، اعتقاد و باور به بهائیت را بی دینی و بهائیان را نجس و کافر مُحارِب میشمارند. بیشتراز ۴۰۰ کتاب و نوشتهعلمی در عیب گیری بهائیت مندرج میباشد. بعضا از این کتابها را بهائیان برگشته از آئین بهائی، همانند عبدالحسین آیتی بافقی یزدی، نوشتهاند.
ادعای الوهیت، نبوت و موعودیت بهاءالله مخالف باورهای اسلامی میباشد و نوعی بتپرستی و خودپرستی شمرده گردیده است. تناقض باورهای بهائی، اختلاف فراوان فی مابین آنها، و تکفیر بزرگان فرقه همدیگر از نقد ها بر بهائیت میباشد. از بینش منتقدان، بهائیت حزب و فرقهای سیاسی میباشد که دولتهای روسیه، انگلیس، اسرائیل و ایالات متحده از آن پشتیبانی مینمایند.
تاریخچه
بهائیت فرقهای مذهبی و برآمده از بابیه میباشد[۱] که در قرن سیزدهم قمری (نوزدهم میلادی) بهدست میرزا حسینعلی نوری دارای شهرت به بهاءالله به وجود آمد.[۲] در رسالهای که به مناسبت صدمین سالگرد فوت میرزا حسینعلی به پیشنهاد بیتالعدل منتشر گردیده، آمده میباشد که رسالت بهاءالله از آگوست ۱۸۵۲م (مرداد ۱۲۳۱ش/شوال ۱۲۶۸ق) در زندان شروع شد.[۳]
بیان شده کلمه و واژه «بهائی» از حدود سالهای ۱۲۸۲-۱۲۸۴ق درباره بهائیت بهفعالیت رفته میباشد.[۴] با این اکنون بهائیان اسمهای «آئین بهائی»، «دیانت بهائی» و «فرمان بهائی» (The Bahá’í Faith) را برای اشاره به خویش ترجیح میدهند.[۵]
بهائیت فرقهای مذهبی منشعب از آئین بابیه میباشد که در قرن سیزدهم قمری به وسیله میرزا حسینعلی نوری دارای اسم و رسم به بهاءالله به وجود آمد. میرزا حسینعلی از رهروان سید علیمحمد باب بود که بعداز درگذشت باب، فرقه بهائیت را شالودهگذاری کرد. بعداز بهاءالله، پسرش عباس افندی دارای اسم و رسم به عبدالبهاء و آنگاه شوقی افندی، نوه دختری عبدالبهاء رهبریِ بهائیت را بهذمه گرفتند. بعداز شوقی، در جانشینی وی اختلاف شد و بهائیان به دستههای مختلفی همانند بهائیان بیتالعدلی و بهائیان ارتدوکسی تقسیم شدند. امروزه رهبری بهائیان در اختیار بیتالعدل اعظم تشریفات ترحیم مشهد میباشد.
بهائیان، بهاءالله را نبی و بهائیت را آیین جدیدی میدانند که آیین اسلام را نَسخ نموده است. بهاءالله بر این یقین میباشد که قیامت مسلمانها با داخل شدن باب برپا گردیده و با مرگ وی نقطه نهایی یافته میباشد. همینطور قیامت با بیان با ظهور بهاءالله برپا و با مرگش به نقطه پايان می رسد. بهائیان مناسکی مانند نماز، روزه، حج و حدود را با کیفیتی مختلف از مسلمان ها به جا می آورند.
بیتالعدل مهم ترین راس بهائیان و مرجع کلیه کارها آن ها میباشد. این راءس در کوه کَحافظه موقتِل در حیفا واقع گردیده و اعضای آن را محافل ملی، گزینش مینمایند که رابط جامعه بهائی هر مرزوبوم با بیتالعدلاند. منزل علیمحمد باب در شیراز، منزل بهاءالله در بغداد، گلشن رضوان (محل ادعای مظهریت بهاءالله)، رده اعلیٰ (بقعه باب در کوه کرمل) و نوحه مبارکه (بقعه حسینعلی نوری در عکّا) از اماکن مقدس بهائیان به شمار میروند. همینطور عید باستانی و سالروز درگذشت و به دنیاآمدن باب و بهاءالله از اعیاد بهائیان میباشد.
اثر ها بهاءالله مانند کتابهای اَقدس، ایقان، عبارات مکنونه و الواح، اثر ها عبدالبهاء و شوقی افندی و کتابهای الفرائد و گنجینه حدود و احکام از کتابهای مقدس بهائیتاند.
به اطمینان مسلمانها، بهائیت فرقهای ضاله و فارغ اسلام میباشد. مراجع تاسی شیعه، اعتقاد و باور به بهائیت را بی دینی و بهائیان را نجس و کافر مُحارِب میشمارند. بیشتراز ۴۰۰ کتاب و نوشتهعلمی در عیب گیری بهائیت مندرج میباشد. بعضا از این کتابها را بهائیان برگشته از آئین بهائی، همانند عبدالحسین آیتی بافقی یزدی، نوشتهاند.
ادعای الوهیت، نبوت و موعودیت بهاءالله مخالف باورهای اسلامی میباشد و نوعی بتپرستی و خودپرستی شمرده گردیده است. تناقض باورهای بهائی، اختلاف فراوان فی مابین آنها، و تکفیر بزرگان فرقه همدیگر از نقد ها بر بهائیت میباشد. از بینش منتقدان، بهائیت حزب و فرقهای سیاسی میباشد که دولتهای روسیه، انگلیس، اسرائیل و ایالات متحده از آن پشتیبانی مینمایند.
تاریخچه
بهائیت فرقهای مذهبی و برآمده از بابیه میباشد[۱] که در قرن سیزدهم قمری (نوزدهم میلادی) بهدست میرزا حسینعلی نوری دارای شهرت به بهاءالله به وجود آمد.[۲] در رسالهای که به مناسبت صدمین سالگرد فوت میرزا حسینعلی به پیشنهاد بیتالعدل منتشر گردیده، آمده میباشد که رسالت بهاءالله از آگوست ۱۸۵۲م (مرداد ۱۲۳۱ش/شوال ۱۲۶۸ق) در زندان شروع شد.[۳]
بیان شده کلمه و واژه «بهائی» از حدود سالهای ۱۲۸۲-۱۲۸۴ق درباره بهائیت بهفعالیت رفته میباشد.[۴] با این اکنون بهائیان اسمهای «آئین بهائی»، «دیانت بهائی» و «فرمان بهائی» (The Bahá’í Faith) را برای اشاره به خویش ترجیح میدهند.[۵]
راهنمای کامل برنامهریزی مراسم ترحیم بدون استرس