شفاعت از باورهای مشترک مسلمانها میباشد که به واسطهگری نزد آفریدگار برای عفو و بخشش دیگر افراد اشاره دارااست. ولی عالمان مسلمان به معنی شفاعت و محدوده آن اختلافلحاظ داراهستند. امامیه، مُرجئه و اشاعره بر این باورند که شفاعت مشتمل بر مرتکبان کبیره می گردد. ولی از حیث امامیه صرفا اشخاصی مشتمل بر شفاعت میگردند که پروردگار از دینشان راضی باشد. در مقابل، دستههایی همانند معتزله و زیدیه بر این باورند که شفاعت بهمعنای متعددی اجر و جلب سود میباشد و صرفا به توبهکنندگان و مطیعان تخصیص تشریفات ترحیم مشهد داراست.
عالمان مسلمان حادثهحیث داراهستند که نبی(ص) از شفاعتکنندگان میباشد. امامیه، امامان معصوم(ع) را نیز از شفاعتکنندگان میدانند. عالمان مسلمان همینطور با استناد به روایاتی که در منابع روایی شیعه و اهلسنت اورده شده، پیامبران، عالمان آئین، شهداء، مؤمنان و حافظان قرآن را از شفاعتکنندگان برشمردهاند. بعضی از وهابیان شفاعت رسول را تنها به فرصت حیات او محصور کردهاند. این بینش گزینه اعتراض بقیه عالمان مسلمان قرار گرفته میباشد
عالمان مسلمان حادثهلحاظ دارا هستند که شفاعتِ شفاعتکنندگان مشمول کافر و مشرک نمی شود. همینطور در برخی احادیث از امامان شیعه آمده میباشد هر که نماز را مدل بشمارد، غلوکنندگان در آئین و پادشاهان ستمگر از شفاعت شفاعتکنندگان محرومند.
واژه و کلمه شفاعت حدود ۳۰ توشه در قرآن بهعمل رفته میباشد. در بعضا آیه ها، شفاعت صرفا به آفریدگار تخصیص داده گردیده و در بر اساس آیه ها دیگر پروردگار آن را به فرستاده و دیگر افراد نیز داده میباشد. اثراتی در قضیه شفاعت درج شده میباشد کتاب «الشفاعة فی الکتاب و السنة» از جعفر سبحانی و کتاب «الشفاعة» از سید کمال حیدری برای مثال این آثارند.
از باورهای مشترک مسلمان ها
همگی مسلمانها در ثبوت اصل شفاعت واقعهحیث داراهستند.[۱] علامه مجلسی در حق الیقین اعتقادوباور به آن را از ضروریات آیین دانسته میباشد.[۲] ابنتیمیه، اصل شفاعت را از باورهایی دانسته که گزینه تایید کلیه مسلمانها میباشد و بر این لحاظ میباشد که احادیث مرتبط با آن، پشت سر هم بوده و در کتابهای دارای اعتبار مانند درست بخاری و مسلم نقل گردیدهاست.[۳] برپایه روایتی که روحانی صدوق از امام راست گو(ع) نقل نموده است، در حالتی که کسی شفاعت را انکار نماید از شیعهها وجود ندارد.[۴]
اما در مفهوم و اثرها شفاعت در بین فرقهها و عالمان مسلمان اختلافلحاظ میباشد.[۵] از نگاه امامیه، اشاعره و مرجئه، شفاعت به معنای رفع عذاب و عقاب از گنهکاران میباشد؛[۶] البته معتزله آن را به متعددی اجر و جلب فایده برای اطاعتکنندگان و توبهکنندگان مفهوم کردهاند.[۷]
گفته می گردد کلمه «شفاعت» با مشتقات آن حدود ۳۰ توشه در قرآن به عمل رفته میباشد.[۸] همینطور در منابع روایی شیعه[۹] و اهلسنت[۱۰] روایاتی از نبی(ص) و امامان شیعه(ع) در مسئله شفاعت آمده میباشد. همینطور این مورد از سوی متکلمان و مفسران مسلمان گزینه گفت و گو واقع گردیدهاست.[۱۱] اعتقاد و باور به شفاعت در یهودیت و مسیحیت نیز وجود داراست.[۱۲]
مضمونشناسی
حدیث شفاعت، نصبگردیده در مسجدالنبی
شفاعت بهمعنای طلبِ برداشتن عذاب و عِفریم از کسی یا این که اشخاصی میباشد که مستحق عذاب و عقابند[۱۳] و یا این که همان نوعی میانجی گری و میانجیگری در بخشش و بخشیدن گناهان میباشد.[۱۴]
تفاوت معنای فقهی و عرفی شفاعت
ناصر مکارم شیرازی مفسر شیعه میان معنای شرعی شفاعت با معنای عرفی آن تمایز گذارده و بر این حیث میباشد که به معنی عرفی آن، شفاعتکننده از حالت، شخصیت و نفوذ خویش استعمال کرده و لحاظ فرد صاحب و مالک قدرتی را در زمینهی مجازات زیردستان خویش عوض مینماید؛ سوای آن که تغییری در روحیات شفاعتشوندگان شکل گیرد، ولی شفاعتی که در قرآن و احادیث از آن کلام به در بین آمده، بر اساس تحول و تغییرو تحول در فرد شفاعتشونده بدور میزند؛ یعنی در شفاعتشونده موجباتی آماده میاید که از احوال نا مطلوب و در خور کیفر خارج آمده و بهوسیله رابطه با شفاعتکننده، خویش را در شرایط مطلوبی قرار می دهد که سزاوار و مستحق بخشودگی میباشد.[۱۵]
شفاعت از باورهای مشترک مسلمانها میباشد که به واسطهگری نزد آفریدگار برای عفو و بخشش دیگر افراد اشاره دارااست. ولی عالمان مسلمان به معنی شفاعت و محدوده آن اختلافلحاظ داراهستند. امامیه، مُرجئه و اشاعره بر این باورند که شفاعت مشتمل بر مرتکبان کبیره می گردد. ولی از حیث امامیه صرفا اشخاصی مشتمل بر شفاعت میگردند که پروردگار از دینشان راضی باشد. در مقابل، دستههایی همانند معتزله و زیدیه بر این باورند که شفاعت بهمعنای متعددی اجر و جلب سود میباشد و صرفا به توبهکنندگان و مطیعان تخصیص تشریفات ترحیم مشهد داراست.
عالمان مسلمان حادثهحیث داراهستند که نبی(ص) از شفاعتکنندگان میباشد. امامیه، امامان معصوم(ع) را نیز از شفاعتکنندگان میدانند. عالمان مسلمان همینطور با استناد به روایاتی که در منابع روایی شیعه و اهلسنت اورده شده، پیامبران، عالمان آئین، شهداء، مؤمنان و حافظان قرآن را از شفاعتکنندگان برشمردهاند. بعضی از وهابیان شفاعت رسول را تنها به فرصت حیات او محصور کردهاند. این بینش گزینه اعتراض بقیه عالمان مسلمان قرار گرفته میباشد
عالمان مسلمان حادثهلحاظ دارا هستند که شفاعتِ شفاعتکنندگان مشمول کافر و مشرک نمی شود. همینطور در برخی احادیث از امامان شیعه آمده میباشد هر که نماز را مدل بشمارد، غلوکنندگان در آئین و پادشاهان ستمگر از شفاعت شفاعتکنندگان محرومند.
واژه و کلمه شفاعت حدود ۳۰ توشه در قرآن بهعمل رفته میباشد. در بعضا آیه ها، شفاعت صرفا به آفریدگار تخصیص داده گردیده و در بر اساس آیه ها دیگر پروردگار آن را به فرستاده و دیگر افراد نیز داده میباشد. اثراتی در قضیه شفاعت درج شده میباشد کتاب «الشفاعة فی الکتاب و السنة» از جعفر سبحانی و کتاب «الشفاعة» از سید کمال حیدری برای مثال این آثارند.
از باورهای مشترک مسلمان ها
همگی مسلمانها در ثبوت اصل شفاعت واقعهحیث داراهستند.[۱] علامه مجلسی در حق الیقین اعتقادوباور به آن را از ضروریات آیین دانسته میباشد.[۲] ابنتیمیه، اصل شفاعت را از باورهایی دانسته که گزینه تایید کلیه مسلمانها میباشد و بر این لحاظ میباشد که احادیث مرتبط با آن، پشت سر هم بوده و در کتابهای دارای اعتبار مانند درست بخاری و مسلم نقل گردیدهاست.[۳] برپایه روایتی که روحانی صدوق از امام راست گو(ع) نقل نموده است، در حالتی که کسی شفاعت را انکار نماید از شیعهها وجود ندارد.[۴]
اما در مفهوم و اثرها شفاعت در بین فرقهها و عالمان مسلمان اختلافلحاظ میباشد.[۵] از نگاه امامیه، اشاعره و مرجئه، شفاعت به معنای رفع عذاب و عقاب از گنهکاران میباشد؛[۶] البته معتزله آن را به متعددی اجر و جلب فایده برای اطاعتکنندگان و توبهکنندگان مفهوم کردهاند.[۷]
گفته می گردد کلمه «شفاعت» با مشتقات آن حدود ۳۰ توشه در قرآن به عمل رفته میباشد.[۸] همینطور در منابع روایی شیعه[۹] و اهلسنت[۱۰] روایاتی از نبی(ص) و امامان شیعه(ع) در مسئله شفاعت آمده میباشد. همینطور این مورد از سوی متکلمان و مفسران مسلمان گزینه گفت و گو واقع گردیدهاست.[۱۱] اعتقاد و باور به شفاعت در یهودیت و مسیحیت نیز وجود داراست.[۱۲]
مضمونشناسی
حدیث شفاعت، نصبگردیده در مسجدالنبی
شفاعت بهمعنای طلبِ برداشتن عذاب و عِفریم از کسی یا این که اشخاصی میباشد که مستحق عذاب و عقابند[۱۳] و یا این که همان نوعی میانجی گری و میانجیگری در بخشش و بخشیدن گناهان میباشد.[۱۴]
تفاوت معنای فقهی و عرفی شفاعت
ناصر مکارم شیرازی مفسر شیعه میان معنای شرعی شفاعت با معنای عرفی آن تمایز گذارده و بر این حیث میباشد که به معنی عرفی آن، شفاعتکننده از حالت، شخصیت و نفوذ خویش استعمال کرده و لحاظ فرد صاحب و مالک قدرتی را در زمینهی مجازات زیردستان خویش عوض مینماید؛ سوای آن که تغییری در روحیات شفاعتشوندگان شکل گیرد، ولی شفاعتی که در قرآن و احادیث از آن کلام به در بین آمده، بر اساس تحول و تغییرو تحول در فرد شفاعتشونده بدور میزند؛ یعنی در شفاعتشونده موجباتی آماده میاید که از احوال نا مطلوب و در خور کیفر خارج آمده و بهوسیله رابطه با شفاعتکننده، خویش را در شرایط مطلوبی قرار می دهد که سزاوار و مستحق بخشودگی میباشد.[۱۵]
راهنمای کامل برنامهریزی مراسم ترحیم بدون استرس