تشدید دیه
دیه قتل دراین ماهها، به واحد سنجش یک سوم دیه بی نقص، از قتل در ماههای دیگر بیشتر میباشد.[۱۴]
نسیء
نوشته ی علمیٔ مهم: نسیء
مفسران، نسیء در آیه ۳۷ سوره توبه را به معنای تغییر تحول ماههای حرام به ماههای دیگر مضمون کردهاند.[۱۵]در کیفیت تغییر و تحول ماههای حرام از منابع متقدم نقل گردیده است: مجال ناآگاهی در موسم حج، مردی از خویشاوندان کِنانه میایستاد و میاذعان کرد: اینجانب خون گردآوریای از بستگان طَیی و خَثعم را در ماه حرام، مباح کردهام و حرمت آن ماه را به تانی انداختهام و به مکان آن، ماه صفر را ماه حرام قرار دادهام. زیرا سال آجل فرا می سید؛ میاعلامکرد: ماه صفر را حلال کردم و حرمتش را به تعویق انداختم و بجای آن، ماه محرم را ماه حرام قرار دادم. آیه ۳۷ سوره توبه نازل شد و از این فعالیت نهی کرد.[۱۶] بیشتر مفسران انگیزه انتقال حرمت ماهها را نبرد تشریفات ترحیم مشهد دانستند. [۱۷]
فلسفه حرمت ماههای حرام
به گفته ناصر مکارم شیرازی، حرمت نزاع در ماههای حرام، یکی رویکردهای نقطه پايان دادن به مبارزههای وقت گیر زمان بود تا وسیلهای برای دعوت به صلح و متانت باشد. زمانی که چهار ماه از سال، اسلحه را کنار بگذارند، مجالی برای اندیشه و تفکر به وجود میآید و احتمال نقطه پایان دادن پیکار، بسیار زیاد میباشد.[۱۸] سید محمدحسین طباطبایی این نظر را دارد: با دست کشیدن از پیکار، امنیت همگانی در کلیه جا حکمفرما میشود تا عموم با مهیا آوردن وسائل آسایش به معاش خویش برسند و با طاعات الهی به قرب آفریدگار خویش منش یابند.[۱۹]
جستارهای متعلق
ماههای حج
پانویس
طوسی، التبیان، دار إحیاء التراث العربی، ج۵، ص۲۱۴.
قمی، تعبیر القمی، ۱۴۰۴ق، ج۱، ص۶۷؛ جصاص، احکام القرآن، ۱۴۰۵ق، ج۴، ص۳۰۸.
طوسی، التبیان، دار إحیاء التراث العربی، ج۲، ص۱۴۹؛ طبری، جامع البیان، ۱۴۱۲ق، ج۱۰، ص۵۶.
طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۲، ص۵۵۱.
کاشانی، منهج الصادقین، طهران، ج۴، ص۲۶۷؛ طباطبایی، تعبیر المیزان، ۱۴۲۱ق، ج۹، ص۲۷۱؛ ابن عربی، احکام القرآن، ۱۴۰۸ق، ج۲، ص۹۴۳؛ سیوطی، الدر المنثور، دارالفکر، ج٤، ص۱۸۸.
طیب، اطیب البیان، ۱۳۶۹ش، ج۸، ص۲۱۸.
طوسی، التبیان، دار إحیاء التراث العربی، ج۵، ص۲۱۴.
بیهقی، شعب الایمان،۱۴۲۳ق، ج۵، ص۳۳۸.
طباطبایی، تعبیر و تفسیر المیزان، ۱۴۲۱ق، ج۹، ص۲۶۶.
کاشانی، منهج الصادقین، طهران، ج۴، ص۲۶۵؛ طوسی، التبیان، دار إحیاء التراث العربی، ج۵، ص۲۱۴؛ سیوطی، الدر المنثور، دارالفکر، ج۴، ص۱۸۳.
طوسی، تهذيب الأحكام، ۱۴۰۷ق، ج۴، ص۱۶۱؛ مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۵۵، ص۳۳۹.
ر.ک: سوره بقره: آیه ۱۹۴و ۲۱۷؛ سوره مائده: آیه ۲و ۹۷؛ سوره توبه: آیه۵، ۳۶، ۳۷.
امام خمینی، استفتائات، ج١، ص ۵۱۵.
امام خمینی، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۵۳۰.
طوسی، التبیان فی تفسر القرآن، بیروت، ج۵، ص۲۱۶؛ طباطبایی، تعبیر المیزان، ۱۴۲۱ق، ج۹، ص۲۷۱؛ سیوطی، الدر المنثور، دارالفکر، ج٤، ص۱۸۸.
قمی، تعبیر القمی، ۱۳۶۳ش، ج۱، ص۲۹۰؛ حویزی، تعبیر نور و روشنایی الثقلین، ۱۴۱۵ق، ج۲، ص۲۱۷؛ جرجانی، درج الدرر فی تعبیر و تفسیر القرآن العظیم، ۱۴۳۰ق
تشدید دیه
دیه قتل دراین ماهها، به واحد سنجش یک سوم دیه بی نقص، از قتل در ماههای دیگر بیشتر میباشد.[۱۴]
نسیء
نوشته ی علمیٔ مهم: نسیء
مفسران، نسیء در آیه ۳۷ سوره توبه را به معنای تغییر تحول ماههای حرام به ماههای دیگر مضمون کردهاند.[۱۵]در کیفیت تغییر و تحول ماههای حرام از منابع متقدم نقل گردیده است: مجال ناآگاهی در موسم حج، مردی از خویشاوندان کِنانه میایستاد و میاذعان کرد: اینجانب خون گردآوریای از بستگان طَیی و خَثعم را در ماه حرام، مباح کردهام و حرمت آن ماه را به تانی انداختهام و به مکان آن، ماه صفر را ماه حرام قرار دادهام. زیرا سال آجل فرا می سید؛ میاعلامکرد: ماه صفر را حلال کردم و حرمتش را به تعویق انداختم و بجای آن، ماه محرم را ماه حرام قرار دادم. آیه ۳۷ سوره توبه نازل شد و از این فعالیت نهی کرد.[۱۶] بیشتر مفسران انگیزه انتقال حرمت ماهها را نبرد تشریفات ترحیم مشهد دانستند. [۱۷]
فلسفه حرمت ماههای حرام
به گفته ناصر مکارم شیرازی، حرمت نزاع در ماههای حرام، یکی رویکردهای نقطه پايان دادن به مبارزههای وقت گیر زمان بود تا وسیلهای برای دعوت به صلح و متانت باشد. زمانی که چهار ماه از سال، اسلحه را کنار بگذارند، مجالی برای اندیشه و تفکر به وجود میآید و احتمال نقطه پایان دادن پیکار، بسیار زیاد میباشد.[۱۸] سید محمدحسین طباطبایی این نظر را دارد: با دست کشیدن از پیکار، امنیت همگانی در کلیه جا حکمفرما میشود تا عموم با مهیا آوردن وسائل آسایش به معاش خویش برسند و با طاعات الهی به قرب آفریدگار خویش منش یابند.[۱۹]
جستارهای متعلق
ماههای حج
پانویس
طوسی، التبیان، دار إحیاء التراث العربی، ج۵، ص۲۱۴.
قمی، تعبیر القمی، ۱۴۰۴ق، ج۱، ص۶۷؛ جصاص، احکام القرآن، ۱۴۰۵ق، ج۴، ص۳۰۸.
طوسی، التبیان، دار إحیاء التراث العربی، ج۲، ص۱۴۹؛ طبری، جامع البیان، ۱۴۱۲ق، ج۱۰، ص۵۶.
طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۲، ص۵۵۱.
کاشانی، منهج الصادقین، طهران، ج۴، ص۲۶۷؛ طباطبایی، تعبیر المیزان، ۱۴۲۱ق، ج۹، ص۲۷۱؛ ابن عربی، احکام القرآن، ۱۴۰۸ق، ج۲، ص۹۴۳؛ سیوطی، الدر المنثور، دارالفکر، ج٤، ص۱۸۸.
طیب، اطیب البیان، ۱۳۶۹ش، ج۸، ص۲۱۸.
طوسی، التبیان، دار إحیاء التراث العربی، ج۵، ص۲۱۴.
بیهقی، شعب الایمان،۱۴۲۳ق، ج۵، ص۳۳۸.
طباطبایی، تعبیر و تفسیر المیزان، ۱۴۲۱ق، ج۹، ص۲۶۶.
کاشانی، منهج الصادقین، طهران، ج۴، ص۲۶۵؛ طوسی، التبیان، دار إحیاء التراث العربی، ج۵، ص۲۱۴؛ سیوطی، الدر المنثور، دارالفکر، ج۴، ص۱۸۳.
طوسی، تهذيب الأحكام، ۱۴۰۷ق، ج۴، ص۱۶۱؛ مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۵۵، ص۳۳۹.
ر.ک: سوره بقره: آیه ۱۹۴و ۲۱۷؛ سوره مائده: آیه ۲و ۹۷؛ سوره توبه: آیه۵، ۳۶، ۳۷.
امام خمینی، استفتائات، ج١، ص ۵۱۵.
امام خمینی، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۵۳۰.
طوسی، التبیان فی تفسر القرآن، بیروت، ج۵، ص۲۱۶؛ طباطبایی، تعبیر المیزان، ۱۴۲۱ق، ج۹، ص۲۷۱؛ سیوطی، الدر المنثور، دارالفکر، ج٤، ص۱۸۸.
قمی، تعبیر القمی، ۱۳۶۳ش، ج۱، ص۲۹۰؛ حویزی، تعبیر نور و روشنایی الثقلین، ۱۴۱۵ق، ج۲، ص۲۱۷؛ جرجانی، درج الدرر فی تعبیر و تفسیر القرآن العظیم، ۱۴۳۰ق
تشریفات ترحیم مشهد برای مدیریت بهتر مراسم؛ از انتخاب خدمات تا کنترل هزینهها