مجله خبری تشریفات

مسافرت اینجانب به ابوظبی یک مهاجرت کاری کوتاه بود. برای رفتن به ابوظبی دو راه و روش میباشد: به کارگیری از پرواز خط هوایی الاتحاد که بدون واسطه از طهران به ابوظبی می ره، یا این که خطوط هوایی دیگه (مثل کشور ایران ایر، ماهان، امارات و...) که در فرودگاه دوبی به زمین می شینن و بایستی خودم از دوبی به ابوظبی می رفتم. با یک بازرسی بی آلایش به‌این فیض تشریفات ترحیم مشهد رسیدم که رفتن به دوبی و آن‌گاه به ابوظبی خیلی ارزون خیس از پرواز بی واسطه به ابوظبی است، خلال اینکه خیلی معمولی میشه این شغل رو اعمال اعطا کرد.

اینجانب هتل One to One رو (از روش آژانسی که روادید رو برام گرفت) در ابوظبی رزرو کردم و بلیت هواپیما رو هم از روش وب سایت کشور‌ایران ایر به صورت آنلاین خریدم.

هتل چهار ستاره بود و همگی چیزش خیلی عالی بود. فقط ایرادش تنها این بود که با راس شهر پاره ای مسافت داشت و کنار خیابون اساسی هم خلا. این مساله هنگامی خودش رو نشون می بخشید که می خواستم از هتل با ماشین کرایه ای به جایی برم و بدون چاره می شدم تا بیست دقیقه در انتظار بشم تا یک ماشین کرایه ای از اون مسیر عبور کنه.

زمانی وارد دوبی شدم، با مترو به پایانه ابوغبیبه رفتم. ترمینال اتوبوس صحیح مقابل مترو است و اتوبوس ها هریک ربع یکبار به سمت ابوظبی تکان می کنن (دقیقا راءس هرمورد ربع، حتی درصورتی که تنها دو تا مسافر توش نشسته باشن). اتوبوس تعالی و راحته و کاسه یک ساعت و نیم از دوبی به پایانه اتوبوس ابوظبی می رسه. بها بلیت برای هر نفر 25 درهم می‌باشد که می بایست به صورت کارت Null (مشابه کارت مترو/اتوبوس خودمون) از باجه بلیت فروشی باطن ترمینال خریداری بشه.

ابوظبی شهر قشنگیه و از دوبی بزرگتره، ولی دیدنی اینکه تعداد آژانس هاش کمتر از حد انتظاره. در حدی که جلوی اکثر وقت ها مرکز ها خرید یا این که کنار خیابون صف های زمانبر مسافرانی می‌باشد که در انتظار آژانس هستن تشکیل میشه.

مرکز ها خرید متعددی در ابوظبی وجود داره که دارای شهرت ترین اونها "ابوظبی محصول"، "مارینا محصول" و "یاس محصول" هستن. ارزش ها مشابه به دوبی است و کل برندهای دارای اسم و رسم در‌این مرکزها خرید شعبه دارن.

زیرا ابوظبی بیشتر یه شهر بیزینسی محسوب میشه، تفریحاتش به نسبت دوبی کمتره ولی مسجد گران قدر روحانی زاید جاییه که حقیقتاً بها دیدن داره و حتی بخاطر همین مسجد هم که گردیده، بایستی یکبار به ابوظبی مسافرت کرد!

مسجد در بخش جنوب شهر واقع گردیده، ورودی نداره و بسیار بسیار والا و تمیزه. معماری منحصربفردی داره و در نمای اون از سنگ های سپید مستعمل. برای ورود به مسجد قطعاً می بایست جامه پوشیده به بدن داشت. شلوارک و آستین کوتاه ممنوعه و در بدو ورود گردشگر ها می بایست از جایی عبور کنن که جامه های بلند (عربی) رو به ودیعه بگیرن و بپوشن. نکته اینکه برای سپرده دریافت کردن جامه بایستی یک کارت شناسایی تحویل بخشید. حتی کارت ملی اهل ایران رو هم قبول می کنن ولی اینجانب هیچ چیزی همراهم خلا به غیر از کارت هتل! زمانی گفتم اهل ایران هستم بیان کرد به شما استثنائاً فارغ از کارت خرقه می دیم، البته دیدم که گردش گر های اروپایی رو زیرا چیزی همراهشون خلا شیوه ندادن و بیان کردن برین از هتل بردارین بیاین!

برای ورود به فضای داخلی مسجد می بایست کفش ها رو درآورد و اینجانب دیدم صرفا هر کس کفشش رو درآورد و گذاشت توی کوله پشتیش که همراهش باشه اینجانب بودم! باقی گردشگر ها همونجا درمیاوردن و میرفتن تو. احتمالاً تابحال ندیدن یا این که نشنیدن که طرف برگشته چشم کفش هاشو بردن!!!

لوسترهای بزرگ، کاشی کاری های خوشگل و سقف بسیار بلند از جذابیت های فضای داخلی مسجده که در نوع خودش بی نظیره. فواره های آب و استخرهای کوچیک فضا مسجد هم به تلطیف محیط امداد متعددی کرده.

مسافرت اینجانب به ابوظبی یک مهاجرت کاری کوتاه بود. برای رفتن به ابوظبی دو راه و روش میباشد: به کارگیری از پرواز خط هوایی الاتحاد که بدون واسطه از طهران به ابوظبی می ره، یا این که خطوط هوایی دیگه (مثل کشور ایران ایر، ماهان، امارات و...) که در فرودگاه دوبی به زمین می شینن و بایستی خودم از دوبی به ابوظبی می رفتم. با یک بازرسی بی آلایش به‌این فیض تشریفات ترحیم مشهد رسیدم که رفتن به دوبی و آن‌گاه به ابوظبی خیلی ارزون خیس از پرواز بی واسطه به ابوظبی است، خلال اینکه خیلی معمولی میشه این شغل رو اعمال اعطا کرد.

اینجانب هتل One to One رو (از روش آژانسی که روادید رو برام گرفت) در ابوظبی رزرو کردم و بلیت هواپیما رو هم از روش وب سایت کشور‌ایران ایر به صورت آنلاین خریدم.

هتل چهار ستاره بود و همگی چیزش خیلی عالی بود. فقط ایرادش تنها این بود که با راس شهر پاره ای مسافت داشت و کنار خیابون اساسی هم خلا. این مساله هنگامی خودش رو نشون می بخشید که می خواستم از هتل با ماشین کرایه ای به جایی برم و بدون چاره می شدم تا بیست دقیقه در انتظار بشم تا یک ماشین کرایه ای از اون مسیر عبور کنه.

زمانی وارد دوبی شدم، با مترو به پایانه ابوغبیبه رفتم. ترمینال اتوبوس صحیح مقابل مترو است و اتوبوس ها هریک ربع یکبار به سمت ابوظبی تکان می کنن (دقیقا راءس هرمورد ربع، حتی درصورتی که تنها دو تا مسافر توش نشسته باشن). اتوبوس تعالی و راحته و کاسه یک ساعت و نیم از دوبی به پایانه اتوبوس ابوظبی می رسه. بها بلیت برای هر نفر 25 درهم می‌باشد که می بایست به صورت کارت Null (مشابه کارت مترو/اتوبوس خودمون) از باجه بلیت فروشی باطن ترمینال خریداری بشه.

ابوظبی شهر قشنگیه و از دوبی بزرگتره، ولی دیدنی اینکه تعداد آژانس هاش کمتر از حد انتظاره. در حدی که جلوی اکثر وقت ها مرکز ها خرید یا این که کنار خیابون صف های زمانبر مسافرانی می‌باشد که در انتظار آژانس هستن تشکیل میشه.

مرکز ها خرید متعددی در ابوظبی وجود داره که دارای شهرت ترین اونها "ابوظبی محصول"، "مارینا محصول" و "یاس محصول" هستن. ارزش ها مشابه به دوبی است و کل برندهای دارای اسم و رسم در‌این مرکزها خرید شعبه دارن.

زیرا ابوظبی بیشتر یه شهر بیزینسی محسوب میشه، تفریحاتش به نسبت دوبی کمتره ولی مسجد گران قدر روحانی زاید جاییه که حقیقتاً بها دیدن داره و حتی بخاطر همین مسجد هم که گردیده، بایستی یکبار به ابوظبی مسافرت کرد!

مسجد در بخش جنوب شهر واقع گردیده، ورودی نداره و بسیار بسیار والا و تمیزه. معماری منحصربفردی داره و در نمای اون از سنگ های سپید مستعمل. برای ورود به مسجد قطعاً می بایست جامه پوشیده به بدن داشت. شلوارک و آستین کوتاه ممنوعه و در بدو ورود گردشگر ها می بایست از جایی عبور کنن که جامه های بلند (عربی) رو به ودیعه بگیرن و بپوشن. نکته اینکه برای سپرده دریافت کردن جامه بایستی یک کارت شناسایی تحویل بخشید. حتی کارت ملی اهل ایران رو هم قبول می کنن ولی اینجانب هیچ چیزی همراهم خلا به غیر از کارت هتل! زمانی گفتم اهل ایران هستم بیان کرد به شما استثنائاً فارغ از کارت خرقه می دیم، البته دیدم که گردش گر های اروپایی رو زیرا چیزی همراهشون خلا شیوه ندادن و بیان کردن برین از هتل بردارین بیاین!

برای ورود به فضای داخلی مسجد می بایست کفش ها رو درآورد و اینجانب دیدم صرفا هر کس کفشش رو درآورد و گذاشت توی کوله پشتیش که همراهش باشه اینجانب بودم! باقی گردشگر ها همونجا درمیاوردن و میرفتن تو. احتمالاً تابحال ندیدن یا این که نشنیدن که طرف برگشته چشم کفش هاشو بردن!!!

لوسترهای بزرگ، کاشی کاری های خوشگل و سقف بسیار بلند از جذابیت های فضای داخلی مسجده که در نوع خودش بی نظیره. فواره های آب و استخرهای کوچیک فضا مسجد هم به تلطیف محیط امداد متعددی کرده.