مجله خبری تشریفات

خواب سکینه
بعضا منابع، خوابی از حضرت سکینه در روز چهارمین که در دمشق بوده، نقل کرده‌اند.[۲۲] به گفته ابن نما حلی، سکینه خواب چشم بود که نبی اکرم(ص)، حضرت بشر، حضرت ابراهیم، حضرت موسی و حضرت عیسی برای زیارت امام حسین(ع) به کربلا می روند در حالی‌که رسول اسلام محاسنش را به دست گرفته، گاهی به زمین می‌زمین خورد و گاهی از زمین بلند میشد. همینطور حضرت فاطمه، حوا، آسیه، مریم و خدیجه نیز آمده بودند در حالی‌که حضرت زهرا(س)، دست بر راز گذارده بود و گاهی به زمین می‌به‌زمین‌خورد و گاهی برمی‌خیزید. وی خویش را به حضرت زهرا(س) رساند و استارت کرد به شیون کردن، حضرت زهرا(س) به وی ذکر کرد: سکینه جان بس میباشد که زاری‌ات جگرم را حریق زد و بندهای قلبم را جدا کرد. این تی شرت آغتشه به خون پدرت حسین میباشد که آن را از خویش جداگانه نمی کنم تا آفریدگار را ملاقات تشریفات ترحیم مشهد کنم.[۲۳]

شک و تردید در وجود خرابه
بعضی از محققان شیعی، مکان‌دادن اسیران کربلا در خرابه را نپذیرفته‌اند. محمدهادی یوسفی غروی بر این اعتقاد و باور میباشد که به خیال و خاطر شرایط اجتماعی و احترامی که اهل بیت نزد عموم داشتند یزید نمی‌توانسته آنها را در خرابه مکان دهد. ازاین‌رو، یزید آن‌ها را در قصر خویش مکان داده و قصر یزید در «محلة الخراب» بوده میباشد.[۲۴] در بعضی منابع نیز آمده میباشد که بعداز آنکه یزید اسیران اهل بیت به منزل‌اش آورد و آن‌ها‌را در قصر مکان بخشید زنان از قوم معاویه با مدیحه و اشک و شیون از آنها استقبال کردند و هر چه جامه و زیور آلات داشتند نثارشان کردند و سه روز مجلس عزا به‌پاکردند. [۲۵]

در ادبیات و فرهنگ و تمدن
خرابه شام در ادبیات عاشورایی به ویژه در مرثیه‌سرایی، روضه‌خوانی و مدیحه‌خوانی آیتم دقت بوده میباشد. معمولاً نوحه‌ حضرت رقیه و بیان اقامت کاروان اسیران در شام با اسم خرابه شام یاور میباشد. در‌این مدیحه‌ها به خرابه بودن محل اقامت اسیران و تابیدن آفتاب بر آن‌ها اشاره میگردد.[مستلزم منبع]

صبا به پیر خرابات از خرابه شام
ببر ز بچه زار این جگر گداز پیام
ای بابا ز اینجانب زار هیچ دور اندیشی
که روز اینجانب شب تار میباشد و صبح پر‌نور شام[۲۶]

جستارهای متعلق
بازار شام
باب الساعات
مسجد اموی دمشق
پانویس
گروهی از تاریخ‌پژوهان، تاریخ قیام و مقتل جامع سیدالشهدا(ع)، ۱۳۹۱ش، ج۲، ص۱۴۳.
برای مثال نگاه نمائید به: «پژوهشی درباره حضرت رقیه(ع)»، وبسایت بلاغ.
اثرگذار، الارشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۲۲.
نگاه فرمایید به:‌ صفار، بصائر الدرجات، ۱۴۰۴ق، ص۳۳۸،‌ ح۱.
قطب الدین راوندی، الخرائج و الجرائح، ۱۴۰۹ق، ج۲، ص۷۵۳؛ ابن شهر آشوب، مناقب ، ۱۳۷۹ق، ج۴، ص۱۴۵.
جزایری، انوار النعمانیة، ۱۴۲۹ق، ج۳، ص۱۷۶؛ قمی، منتهی الآمال، ۱۳۷۹ش، ج۲، ص ۱۰۰۱.
روضه خوان صدوق، امالی، ص۱۶۷-۱۶۸، مجلس ۳۱، ح۴؛ ابن طاووس، لهوف، ۱۳۴۸ش، ص۱۸۸؛ مجلسی بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۴۵، ص۱۴۰.
قطب الدین راوندی، الخرائج و الجرائح، ۱۴۰۹ق، ج۲، ص۷۵۳؛ ابن شهر آشوب، مناقب ، ۱۳۷۹ق، ج۴، ص۱۴۵.
بحرانی، مدینة معاجز الائمة، ۱۴۱۳ق، ج۴، ص۲۶۴.
جزایری، انوار النعمانیة، ۱۴۲۹ق، ج۳، ص۱۷۶؛ قمی، منتهی الآمال، ۱۳۷۹ش، ج۲، ص ۱۰۰۱.
ابن طاووس، لهوف، ۱۳۴۸ش، ص۱۸۸.
ابن طاووس، لهوف، ۱۳۴۸ش، ص۱۸۸.
بحرانی، مدینة معاجز الائمة، ۱۴۱۳ق، ج۴، ص۲۶۴.
روحانی صدوق، امالی، ص۱۶۷-۱۶۸، مجلس ۳۱، ح۴؛ ابن طاووس، لهوف، ۱۳۴۸ش، ص۱۸۸؛ مجلسی بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۴۵، ص۱۴۰.
هاشمی نوربخش، با کاروان شام، ۱۳۸۹ش، ص۹۸.
گروهی از تاریخ‌پژوهان، تاریخ قیام و مقتل جامع سیدالشهدا(ع)، ۱۳۹۱ش، ج۲، ص۱۴۴.
شعرانی، دمع السجوم، ترجمه نفس المهموم، ص۴۱۷
شعرانی، دمع السجوم، ترجمه نفس المهموم، ص۴۲۴
طبری، بدون نقص بهائی، ۱۳۸۳ش، ص۵۲۳.
پادشاه عبدالعظیمی، الإیقاد، بی‌تا، ص۱۷۹.
«لحاظ برخی از مراجع راجع‌به حضرت رقیه(س)»، وب سایت کرب و بلا.

خواب سکینه
بعضا منابع، خوابی از حضرت سکینه در روز چهارمین که در دمشق بوده، نقل کرده‌اند.[۲۲] به گفته ابن نما حلی، سکینه خواب چشم بود که نبی اکرم(ص)، حضرت بشر، حضرت ابراهیم، حضرت موسی و حضرت عیسی برای زیارت امام حسین(ع) به کربلا می روند در حالی‌که رسول اسلام محاسنش را به دست گرفته، گاهی به زمین می‌زمین خورد و گاهی از زمین بلند میشد. همینطور حضرت فاطمه، حوا، آسیه، مریم و خدیجه نیز آمده بودند در حالی‌که حضرت زهرا(س)، دست بر راز گذارده بود و گاهی به زمین می‌به‌زمین‌خورد و گاهی برمی‌خیزید. وی خویش را به حضرت زهرا(س) رساند و استارت کرد به شیون کردن، حضرت زهرا(س) به وی ذکر کرد: سکینه جان بس میباشد که زاری‌ات جگرم را حریق زد و بندهای قلبم را جدا کرد. این تی شرت آغتشه به خون پدرت حسین میباشد که آن را از خویش جداگانه نمی کنم تا آفریدگار را ملاقات تشریفات ترحیم مشهد کنم.[۲۳]

شک و تردید در وجود خرابه
بعضی از محققان شیعی، مکان‌دادن اسیران کربلا در خرابه را نپذیرفته‌اند. محمدهادی یوسفی غروی بر این اعتقاد و باور میباشد که به خیال و خاطر شرایط اجتماعی و احترامی که اهل بیت نزد عموم داشتند یزید نمی‌توانسته آنها را در خرابه مکان دهد. ازاین‌رو، یزید آن‌ها را در قصر خویش مکان داده و قصر یزید در «محلة الخراب» بوده میباشد.[۲۴] در بعضی منابع نیز آمده میباشد که بعداز آنکه یزید اسیران اهل بیت به منزل‌اش آورد و آن‌ها‌را در قصر مکان بخشید زنان از قوم معاویه با مدیحه و اشک و شیون از آنها استقبال کردند و هر چه جامه و زیور آلات داشتند نثارشان کردند و سه روز مجلس عزا به‌پاکردند. [۲۵]

در ادبیات و فرهنگ و تمدن
خرابه شام در ادبیات عاشورایی به ویژه در مرثیه‌سرایی، روضه‌خوانی و مدیحه‌خوانی آیتم دقت بوده میباشد. معمولاً نوحه‌ حضرت رقیه و بیان اقامت کاروان اسیران در شام با اسم خرابه شام یاور میباشد. در‌این مدیحه‌ها به خرابه بودن محل اقامت اسیران و تابیدن آفتاب بر آن‌ها اشاره میگردد.[مستلزم منبع]

صبا به پیر خرابات از خرابه شام
ببر ز بچه زار این جگر گداز پیام
ای بابا ز اینجانب زار هیچ دور اندیشی
که روز اینجانب شب تار میباشد و صبح پر‌نور شام[۲۶]

جستارهای متعلق
بازار شام
باب الساعات
مسجد اموی دمشق
پانویس
گروهی از تاریخ‌پژوهان، تاریخ قیام و مقتل جامع سیدالشهدا(ع)، ۱۳۹۱ش، ج۲، ص۱۴۳.
برای مثال نگاه نمائید به: «پژوهشی درباره حضرت رقیه(ع)»، وبسایت بلاغ.
اثرگذار، الارشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۲۲.
نگاه فرمایید به:‌ صفار، بصائر الدرجات، ۱۴۰۴ق، ص۳۳۸،‌ ح۱.
قطب الدین راوندی، الخرائج و الجرائح، ۱۴۰۹ق، ج۲، ص۷۵۳؛ ابن شهر آشوب، مناقب ، ۱۳۷۹ق، ج۴، ص۱۴۵.
جزایری، انوار النعمانیة، ۱۴۲۹ق، ج۳، ص۱۷۶؛ قمی، منتهی الآمال، ۱۳۷۹ش، ج۲، ص ۱۰۰۱.
روضه خوان صدوق، امالی، ص۱۶۷-۱۶۸، مجلس ۳۱، ح۴؛ ابن طاووس، لهوف، ۱۳۴۸ش، ص۱۸۸؛ مجلسی بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۴۵، ص۱۴۰.
قطب الدین راوندی، الخرائج و الجرائح، ۱۴۰۹ق، ج۲، ص۷۵۳؛ ابن شهر آشوب، مناقب ، ۱۳۷۹ق، ج۴، ص۱۴۵.
بحرانی، مدینة معاجز الائمة، ۱۴۱۳ق، ج۴، ص۲۶۴.
جزایری، انوار النعمانیة، ۱۴۲۹ق، ج۳، ص۱۷۶؛ قمی، منتهی الآمال، ۱۳۷۹ش، ج۲، ص ۱۰۰۱.
ابن طاووس، لهوف، ۱۳۴۸ش، ص۱۸۸.
ابن طاووس، لهوف، ۱۳۴۸ش، ص۱۸۸.
بحرانی، مدینة معاجز الائمة، ۱۴۱۳ق، ج۴، ص۲۶۴.
روحانی صدوق، امالی، ص۱۶۷-۱۶۸، مجلس ۳۱، ح۴؛ ابن طاووس، لهوف، ۱۳۴۸ش، ص۱۸۸؛ مجلسی بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۴۵، ص۱۴۰.
هاشمی نوربخش، با کاروان شام، ۱۳۸۹ش، ص۹۸.
گروهی از تاریخ‌پژوهان، تاریخ قیام و مقتل جامع سیدالشهدا(ع)، ۱۳۹۱ش، ج۲، ص۱۴۴.
شعرانی، دمع السجوم، ترجمه نفس المهموم، ص۴۱۷
شعرانی، دمع السجوم، ترجمه نفس المهموم، ص۴۲۴
طبری، بدون نقص بهائی، ۱۳۸۳ش، ص۵۲۳.
پادشاه عبدالعظیمی، الإیقاد، بی‌تا، ص۱۷۹.
«لحاظ برخی از مراجع راجع‌به حضرت رقیه(س)»، وب سایت کرب و بلا.